Σσσσσσσσσσ ο Νινίνιο μου καπνίζει...και λίγο περπατάει

28

Εγώ: γύρισα

Εγώ: σε περίμενα

Εγώ: με σκεφτόσουν;

Εγώ: ναι, σε στιγμές

Εγώ: σου 'λειψα;

Εγώ: σε περίμενα

0000000

Xαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχ............το κλεισες κακομοίρα......ξεφτιλισμένη. Δεν πειράζει έχω και το IP σου... Κουκίδες κουκίδες....μόνο με μπατσοαπειλές καταλαβαίνετε. Τί τελειωμένοι που είστε. Πόσο δεν θα ζήσετε ποτέ.....Το εξαφάνισες μέσα στη νύχτα... Σε λυπάμαι και σε σιχαίνομαι. Διάλεξε ποιό απο τα δύο προτιμάς. Έτσι κι αλλιώς μόνο αυτά μπορείς να εμπνεύσεις.

0000000000

ΞΑΝΑΒΑΖΩ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΠΟΣΤ...

Κοιτάζω έναν καθρέφτη και με βλέπω σε κομμάτια. Αντί για μύτη βλέπω ένα κομμάτι από το ασπρόμαυρο φουστάνι κι αντί για στόμα το άδειο κουτί με τα depon κι αντί για φρύδια ένα χάρτη, και παρόλο που δε φαίνομαι ολόκληρη, εκεί μέσα στα άπειρα κολλημένα χαρτάκια κι αντικείμενα είμαι πιο ολοκληρωμένη από ποτέ και είχες δίκιο με το καινούργιο φάρμακο ούτε μια κατσαρίδα δεν υπάρχει στο σπίτι. Οι πόνοι εναλλάσσονται, νεφρό, κοιλιά, γόνατο, κεφάλι, γόνατο, νεφρό, κεφάλι, κοιλιά. Κάνουν και συνδυασμούς σαν προχτές το βράδυ που ήταν κοιλιά- νεφρό και το πρωί που ξυπνησα ήταν κεφάλι- γόνατο. Αυτή τη φορά δεν μπορώ να τους δώσω σημασία. Η Ζαΐρα τρέμει στα πόδια μου κάθε που αστράφτει λες και ξέρει τί θα επακολουθήσει. Γαβγίζει απ' τη χαρά της όταν έρχεσαι και ζηλεύω που δεν ξέρω με ποιό τρόπο να δείξω κι εγώ τόση χαρά. Μήπως αν χωρούσα μέσα στο αερόστατο που κρέμεται στην κορομηλιά θα καταλάβαινες πώς νιώθω όταν σε περιμένω; Μήπως αν όταν έβραζα μακαρόνια τα έδενα όλα μεταξύ τους θα καταλάβαινες καλύτερα; Σε θέλω τόσο πολύ που στο τέλος μπορεί και να μη σε θέλω. Όπως όταν πεινάς τόσο που δεν περιγράφεται που στο τέλος νιώθεις να μην πεινάς. Καμιά φορά και μόνο η επιθυμία σου για κάποιον τελικά σου αρκεί. Τον θέλεις είτε τον έχεις είτε όχι κι αυτό σε κάνει τόσο δικό του. Κι εγώ είμαι τόσο απελπιστικά δικιά σου που θα μπορούσα να πληρώσω το πιο ακριβό εισητήριο να σε δω να στρίβεις τσιγάρο. Σου'χω πει είναι η αγαπημένη μου παράσταση. Σε πενηντατρία λεπτά θα γυρνάς το κλειδί κι εγώ φοβάμαι μη δεν προλάβω να κρεμάσω το σπίτι, μη δεν προλάβω να συμμαζέψω τη λαχτάρα μου να σε δω και ξεχειλίσει και φρακάρει η πόρτα και δεν μπορείς να μπεις. Σκέφτομαι όλους εκείνους που σε αγάπησαν πριν από μένα. Δεν μπορώ να καταλήξω αν τους αγαπώ ή αν τους μισώ. Σκέφτομαι όλους εκείνους που τυχαία σε αγγίζουν στο δρόμο και τους μισώ. Σκέφτομαι εκείνους που αγαπάς και τους αγαπώ. Σκέφτομαι όλους εκείνους που αγαπώ και θέλω ν'αγαπήσεις κι εσύ. Λατρέυω την εκ των προτέρων αγάπη. Αγαπώ κάποιον γιατί τον αγαπάς. Σ'αγαπάει κάποιος που αγαπάω γιατί σ'αγαπάω. Εκείνους που σε πλήγωσαν τους ευχαριστώ που σε προετοίμασαν για μένα. Μας χωρίζουν εννέα μήνες. Με κυοφόρησες χωρίς να το ξέρεις. Ποτέ δεν είχα ζήσει σε τόσο φως αλήθειας. Δεν τα 'χα καταφέρει πριν απο σένα. Κι όταν σε χύνω κι επανέρχομαι στην πραγματικότητα είναι σα να'χω πέσει από τον ανεμιστήρα και σπάω το κεφάλι μου να καταλάβει. Μα είμαι σίγουρη πως πάνω στον ανεμιστήρα με γάμησες. Κι ο αφυγραντήρας γεμίζει κάθε μέρα πιό πολύ νερό κι είναι σα να γεμίζει απο την υγρασία μας. Το σπίτι έχει υγρασία απο μας. Όσο μονωτικό και να βάλουμε η ζημιά γίνεται απο μέσα. Η μαμά βγάζει κάτι φωτογραφίες της κακιάς ώρας. Από τη βιασύνη της κόβει κεφάλια, χέρια. Κάνει τέχνη καμιά φορά χωρίς να το ξέρει. Άλλες φορές κάνει εκτρώματα αλλά έτσι πρέπει να'ναι οι πραγματικοί καλλιτέχνες. Του ύψους και του βάθους. Ή μόνο του βάθους. Το σίγουρο είναι πως δεν είναι μόνο του ύψους. Για τη μαμά αγάπη είναι σου σιδερώνω τα ρούχα, η μάμά ποτέ δεν εκφράζει την αγάπη με λόγια. Δεν ξέρει και δεν τη νοιάζει κι όσοι αγαπάνε μάλλον δεν ξέρουν να συλλαβίζουν αγάπες. Θα 'θελα να σβήσω ο,τι δε μ'αρέσει με μια γόμα κι ύστερα να φυσήξω τ'απομεινάρια και να τινάξω το χαρτί όπως έκανα παλιά όταν έκανα ορθογραφικό λάθος. Την ένταση και την κούραση της μαμάς, τους πόνους και την κατάθλιψη του μπαμπά. Κι ύστερα ένα φουυυυυυυ και τέλος. Ύστερα μόνο να τους βλέπω να πετάνε. Να σηκώνονται με το ελικοφόρο απο το διάδρομο κι απλά να ξέρω πως είναι εκεί μέσα και πάνε στο ωραία και στο ήσυχα και στο περνάμε καλά. Σε τριανταπέντε λεπτά θα μου λείπες λιγότερο. Είμαι χαρούμενη και μόνο που ξέρω πως το βράδυ θα'ναι πάλι δικό μας και θα σου λέω ιστορίες για τον αδερφό μου τον πιλότο, θα σου κάνω πώς μιλάει η αδερφή μου όταν είναι άρρωστη, θα κάνουμε τις γνωστές διαδρομές στο σπίτι σα να γυρίζουμε τον κόσμο. Και να σου πω..Το πρωί πώς έφυγες χωρίς να σου φτιάξω τα μαλλιά; Πόσο όμορφος θα γυρίσεις; Τρίβω όλη μέρα την κοιλιά μου να μοιάζει πιο αναγεννησιακή όταν έρθεις. Την κοκκίνησα έλα να δεις. Ωχ μείνανε εικοσιεννιά λεπτά. Πάω να μεταμορφωθώ σε "τικαλαπουπερασεγρηγοραηωρακαιηρθεςκαιθασεφιλησωεπιτελους" και να βγάλω το κλειδί από μέσα. Σήμερα θά κάνω πως δεν κοιμάμαι...


ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΑΛΛΟ ΛΕΜΕ...
ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΡΕ ΤΣΟΥΛΙ; ΒΑΡΕΘΗΚΕΣ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΨΕΙς ΟΛΟ;
ΜΗΠΩΣ ΑΝ ΕΡΧΟΜΟΥΝ ΚΑΙ ΣΟΥ ΠΕΤΣΟΚΟΒΑ ΤΗΝ ΚΛΕΙΤΟΡΙΔΑ
ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΞΕΧΑΣΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ


Στον καθρέφτη μου κοιτάζω μόνο κομμάτια απόψε. Αντί για μάτια βλέπω ένα κομμάτι από τις ασπρομαυρες πυτζάμες μου κι αντί για μύτη το άδειο κουτί με τα ponstan, αντι για δύο φρύδια την Φρίντα Κάλο αλλά παρόλο που δε φαίνομαι ολόκληρη, εκεί μέσα στα άπειρα παζλ που φτιάχνει η μορφή μου είμαι πιο ολοκληρωμένη από ποτέ.. με τόσα φάρμακα απόψε ούτε μια κατσαρίδα δεν υπάρχει στο σπίτι. Πόνοι άδολοι εναλλάσσονται, μέση, κοιλιά, γόνατο, κεφάλι, γόνατο, νεφρό, μέση, κοιλιά. Κάνουν και συνδυασμούς σαν χτές το βράδυ που ήταν κοιλιά- μέση και το πρωί που ξυπνησα ήταν κεφάλι- γόνατο. Αυτή τη φορά καρφάκι δεν μου καίγεται, απλά τους αγνοώ. Ο Αρίστος τρέμει στα πόδια μου, λες να ξέρει πως ανεβάζω πυρετό; Βγάζει κάτι περίεργες φάλτσες μελωδίες από την χαρά του όταν έρχεσαι που με κάνει να ζηλεύω γιατί εγώ δεν ξέρω με ποιόν τρόπο θα σου δείξω τόση χαρά. Μήπως αν χωρούσα μέσα στο αερόστατο που κρέμεται στην μυσμουλιά του γείτονα θα καταλάβαινες πώς νιώθω όταν σε περιμένω; Μήπως αν όταν έβραζα μακαρόνια τα έδενα κόμπους μεταξύ τους θα καταλάβαινες λίγο καλύτερα; (παρενέργειες θερμοκρασίας) ίσως αλλά σε θέλω τόσο που στο τέλος μπορεί και να μη σε θέλω... Ξέρεις, σαν εκείνες τις φορές που πεινάς τόσο που δεν περιγράφεται και στο τέλος νιώθεις να μην πεινάς. Καμιά φορά και μόνο η επιθυμία σου για κάποιον τελικά σου αρκεί. Τον θέλεις είτε τον έχεις είτε όχι κι αυτό σε κάνει τόσο δικό του. Κι εγώ είμαι τόσο απελπιστικά δική σου που θα μπορούσα να πληρώσω το πιο ακριβό εισιτήριο για να σε δω απλά να στρίβεις ένα τσιγάρο... Γιατί δεν είσαι εδώ απόψε να αμπελοφιλοσοφίσουμε; Να γιατρευω την μελαγχολία σου και εσύ να μου στίβεις κομπρέσες..

ΚΑΙ ΜΗ ΔΙΑΝΟΗΘΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΒΓΑΛΕΙΣ ΑΠΟ ΚΕΙ ΤΟ ΠΟΣΤ ΟΠΩΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΒΡΩΜΟΜΟΥΝΑ ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ ΚΑΘΩς ΤΟ ΕΧΩ ΕΚΤΥΠΩΣΕΙ ΑΛΛΑ ΤΟ ΕΧΩ ΣΩΣΕΙ ΚΑΙ ΣΕ PDF. ΘΑ ΣΑΣ ΜΑΘΩ ΝΑ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΤΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ..ΕΙΣΤΕ ΚΟΥΚΙΔΕΣ....

000000000

Να τα μας πάλι..( se-mavro-fonto.blogspot.com)

Πάρε κι εσύ ένα μουνί να' χεις να θυμάσαι τί δεν έχεις...

γαμώ το χριστό σας...

12

Θα ζωγραφίζουμε τηγανητά αυγά στα πόδια μας για να τρώμε. Και όλο το σπίτι θα είναι ασανσέρ. Θα αδιαφορούμε για κάθε μεγάλο γεγονός τόσο πολύ, που θα πονάμε γι' αυτό. Κι όταν θα αντικρύσουμε τον ατλαντικό, ένα μεγάλο κύμα θα ξεβράσει τα παπούτσια μου αλατισμένα και θα τα φορέσω και τα πόδια μου θα γίνουν αλμυρά και θα με φιλάς γύρω -γύρω στο πρόσωπο και θα ανοιγοκλείνω τα βλέφαρά μου πάνω στην άκρη της μύτης σου και θα σε γαργαλάω και θα βλέπω αστεία όνειρα να σου λέω το πρωί και θα ανεβαίνω στο σκαμνάκι με το ύφασμα να ψάξω μια ταινία να δούμε και θα φωνάζεις να κατέβω κάτω και θα ξεκαρδίζομαι μετά. Μ'αρέσει που όταν πλένεις τα πιάτα έρχομαι και σου τρίβομαι και μόλις στον πιάνω πάνω από το παντελόνι κάνεις σα χαζογκομενάκι. Είσαι ο πιό άντρας τότε. Εμείς δεν έχουμε συγκεκριμένη θέση στον κόσμο. Οι ερωτευμένοι έχουν. Όμως μάλλον δεν είμαστε ερωτευμένοι. Κάτι σαν άρρωστοι είμαστε. Εγώ λίγο πιο πολύ. Από άυριο εγώ θα τρώω duphaston να προλάβω το αίμα μου μή με προλάβει εκείνο και ξαναματώσω μπροστά στον ποιητή κι εκείνος κάνει οτι δε βλέπει σαν την άλλη φορά. Καθόμουν δίπλα του και μόλιςμάτωσα εκείνος δήθεν γύρισε αλλού αλλά το επόμενο πρωί που πήγα να του ζητήσω συγνώμη είχε μια μικρή σκουριά στο δάχτυλό του. Σου έχω πει για τη σκουριά; Τη λατρέυω όσο και τα βραδυνα εργοστάσια , όσο και τα ποντίκια στο Βελιγράδι, όσο και τα ρώσικά τσιγάρα που αγόρασα που αν ήσουν μαζί μου θα μου έλεγες να μην τα πάρω και θα με κορόιδευες. Σιγά μωρέ μόνο dvesta dinara έδωσα. Ο Δούναβης μου είπε κι ένα μυστικό αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να στο πω. Ε θα στο πω. Είπε να μην ξαναταξιδέψω χωρίς εσένα κι εγώ τα ακούω τα ποτάμια. Είναι πιο σοφά από τη θάλασσα και όταν θυμώνουν δεν κάνουν θόρυβο. Εσύ μοιάζεις λίγο με ποτάμι αλλά δεν είσαι σοφός γιατί όταν θυμώνεις δεν μπορείς να φουσκώσεις και σκας τα κύματά σου πάνω μου. Εγώ είμαι ο γκρεμός και κάθε φορά που θυμώνεις μου αλλάζεις σχήμα. Πας κι ανακαλύπτεις κάτι μουσικές που εγώ μετά τις αγαπώ πιό πολύ απο σένα κι όταν κάθεσαι στη γωνία και χαζεύεις σε κείνο το κουτί που ανακαλύφθηκε για να αντέχουν περισσότερο χρόνο οι άνθρωποι ο ένας δίπλα στον άλλο, έγώ έρχομαι με μια αγκαλιά εσώρουχα και σου δείχνω τα αγαπημένα μου. Μετά τα φοράω για λίγο γιατί μου τα βγάζεις. Τώρα είναι Κυριακή απόγευμα για τους ανθρώπους και για μας είναι Κυριακή πρωί. Πίνουμε πρωινό καφέ. Εγώ πρέπει να ασχοληθώ με τη σπηλιά στην Αλταμίρα και τους Βησιγότθους αλλά ο έρωτας είναι η πιό σημαντική προϊστορία του σύμπαντος, χίλια ιμαλάια απαραίτητη. Μ 'αρέσει να σε γλύφω πριν σου σηκωθεί. Να νιώθω όλη την αλλαγή του σχήματος μέσα στο στόμα μου, είναι σα να θέλει να μου πει όλα τα μυστικά σου τότε. Σε αχνοβλέπω μέσα από το ψαθάκι που μας χωρίζει. Βλέπω το αυτί σου. Πεινάς αγάπη μου; Να μαγειρέψω; Μπορεί να μαγείρεψε η μαμά. Η μαμά το πρωί σκούπιζε τα φύλλα στην αυλή. Η μαμά δεν θα πάθει ποτέ κατάθλιψη. Πρόλαβε και την έπαθε όλη ο μπαμπάς. Η μαμά κι ο μπαμπάς δεν ξέρουν να αγαπούν τον εαυτό τους. Μόνο τώρα που μεγαλώνουν κόβουν το τσιγάρο από φόβο, όχι από αγάπη. Ο μπαμπάς και η μαμά ξέρουν να αγαπάνε μόνο εμάς. Η μαμά ξέρει λίγο πιο πολύ. Ο μπαμπάς δεν μπορεί να σταματήσει να σκέφτεται το παρελθόν. Αν σταματούσε ίσως να μας αγαπούσε σαν τη μαμά. Η μαμά δεν έχει παρελθόν. Πώς μπορεί; Εσύ έλεγες πως δεν έχεις αλλά έχεις τελικά. Νόμιζες πως αν το ήξερα δεν θα σε αγαπούσα και μου το έκρυψες. Σε ανακάλυψα και τώρα σ'αγαπάω πιό πολύ. Λέω να πάρουμε τη μπλε και πορτοκαλί βαλίτσα. Να πάρεις κι ένα σκούφο γιατί στους -6 τα κουμπιά δίπλα στο αυτί σου θα βραχυκυκλώσουν. Κι εγώ πείνασα. Φέρε ένα μολύβι.

000000

Λίγο αίμα ζητάω. Η κυρία μήτρα δε μας κάνει τη χάρη. Ζει μέσα στο όνομά μου. Αυτή τη φορά θα είμαι ειλικρινής. Δεν είναι μόνο το αίμα που λείπει. Είναι ένα κουτί κάτω στο ντουλάπι, σε νοιάζει; Δεν αυτοκτονεί η καρδιά σου που είναι εκεί τρεις μήνες; Εγώ τον μήνα αυτόν τον αγαπώ πιό πολύ από κάθε άλλο και δεν μπορώ να τον αφήσω να περάσει έτσι. Άν ήμουν το ψάρι που θα φάω σε λίγο θα με ένοιαζαν όλα αυτά; Τα ψάρια έχουν ανασφάλειες; Βγαίνουν έξω; Ψέμματα λένε; Είμαι το άλλο μου μισό, μέχρι να επιλέξεις να γίνεις εσύ. Έχω δυο μεγάλα δόντια κι επιλέγω να τα χώνω μέσα στη σκέψη μου. Να υπήρχε ένα listerine για τον εγκέφαλο θα μουν ήσυχη. Είναι εξωφρενικό που οι άνθρωποι δεν μπορούν να συναγωνιστούν τον εαυτό τους. Περιδιαβαίνω τα σπίτια σας ρε σαχλαμάρες. Ζείτε για το παραπάνω σχόλιο. Γκόμενες με στεγνά μουνιά, κακάσχημες, ποζάρετε στους αυτοφακούς σας για το σωστό κλικ, τόσο ψευτικες, τόσο λιγούρες για ένα ακόμα παραπάνω πεινασμένο σχόλιο. Κι αγόρια, ωω αγόρια ευαίσθητα που η στύση τους είναι μικρότερη από τη στύση της ρώγας μου. Ποιητές δήθεν, όλοι πληγωμένοι. Όλοι οι άνθρωποι είστε πληγωμένοι. Ο οίκτος πάντα προσέλκυε κόσμο, πάταγο κάνει ο οίκτος. Να έτσι πάει η συνταγή. Ο ένας είναι πληγωμένος κι ο άλλος παρηγορεί. Παρηγορεί με υπονοούμενα. Κι ο πληγωμένος μόλις δει το υπονοούμενο πάυει να είναι πληγωμένος. Τί αστείοι που είστε! Τί τίποτα! Σε μερικές μέρες θα πάω εκεί που γεννήθηκα μακρυά από όλους σας. Μόνη μου. Με κείνον και με κείνον μόνο. Για τον έναν είμαι σίγουρη πως είναι εκείνος. Για τον άλλο εξακολουθώ να φοβάμαι κι εκείνος θυμώνει. Έτσι και πριν λίγο καιρό, θύμωσε ενώ τον έβαλα να κολυμπήσει σε λόγια αγάπης. Τρεις κακές λέξεις σειρήνες τον παρέσυραν να δει άλλα απο αυτά που έπρεπε να δει. Ξέρεις κάτι; Δες ο,τι θέλεις. Εγώ βαρέθηκα να προσπαθώ άλλο. Αν δεν έρθει το αίμα μου να με σώσει, δεν θα αντέξω για πολύ. Πονάω μέσα κι έξω και μην τολμήσει κανείς να με παρηγορήσει θα του κόψω τον κώλο. Θα κατηφορίζουμε μαζί στους δρόμους που μας γέννησαν και θα σου λέω μόνο αλήθειες. Εσύ μπορείς; Μπορείς κι αυτό είναι το πιο εκνευριστικό. Μπορείς αλλά επιλέγεις τη σιωπή. Ααααα τώρα που το θυμήθηκα. Σήμερα θα φάμε ΕγώΠάντωςΣεΕρωτεύτηκα. Κρύωσε λίγο αλλά τρώγεται ακόμα. Άντε θύμωσε τώρα. Εγώ θα περιμένω το αίμα.

28+2

AαααΣήμεραΕίχαΚαιΔυοΡώγεςΕβδομήνταχίλιαΧιλιόμετρα

28+1

Εγώ κάπνιζα κι έψαχνα για κάρτες, εσένα σε πήρε ο ύπνος
Τα κάστανα ήθελαν λίγο ακόμα, κι αύριο πάλι
λόγια, νυχιές, ποτά στην πόλη του Ζορό που ντύνεται και Άγιος Βασίλης.
Μισώ την πόλη με το μετρό του μέλλοντος
Σήκω πάμε στην άλλη που έχει από το χίλιαεννιακόσσια


Πάρε με τηλέφωνο άν βρεθεί εκείνος ο μικροσκο-πικός
της πόρτας σου κι αν βρεθεί εκείνος ο τεράστιος του εαυτού σου

Ροχαλητό σε μορφή mp3, το δώρο στη γιορτή μου
το καλύτερο
αλλα σε έχω κι εδώ.

Κυκλοφορούν οι ήχοι σου πάνω κάτω
με αφρίζουν
με κάνεις σαπουνάδα

Μαλακία που κοιμήθηκες
ξύπνα θέλω να σε γλείψω
να με γαμήσεις ασυνείδητα
να κοιμηθώ κι εγώ σαν άνθρωπος.

Ξύπνα να μου ανάψεις τσιγάρο
ξύπνα γαμώ το χριστό μου
ξύπνα να δούμε τον κόσμο
μόνη μου όλο σκατά βλέπω χωρίς δορυφορική

Ξύπνα θα σου αγοράσω χαρτάκια για το άλμπουμ με τους ποδοσφαιριστές
την Τετάρτη θα σου δείξω ένα ελάφι
και του χρόνου θα ταξιδέψουμε με KLM σε μια πόλη υπόγειο
ξύπνα να γίνουμε λίγο πιό αναρχικοί από τους συγγενείς σου

ξύπνα να γίνουμε οικογένεια
ξύπνα και πες την αλήθεια ρε

μπορείς να με λατρεύεις όπως είμαι;
γιατί εγώ δεν ξέρω αν στο είπα αλλα τα κατάφερα...

Δυο τρεις διαδρομές έκανα στο παρελθόν και με θυμήθηκα
σαν αποκαΐδι , ξεφτισμένη και φτυσμένη και ψευτοχαρούμενη
και κατάλαβα οτι αν έστω και για λίγο μύρισα ευτυχία
εσύ φταις.

Ξύπνα ρε, ούτε αυτό δε σε ξυπνάει;

Αύριο πού θα μου φτιάξεις τον καφέ; Αφού και το πράσινο και το κίτρινο φλυτζάνι είναι άπλυτα. Φίλα με σα να με χάνεις για πάντα. Μπορείς; Μπορείς αφού το λέει και τ' όνομά σου.

Έφερε κι η μαμά εκείνο το μικρό κουτάκι. Έχει λέει μέσα μικρά χαρτάκια που είναι ποτισμένα με ξεβαφτικό νυχιών. Επειδή εγώ ταξιδεύω πολύ λέει. Χαίρεται η μαμά. Ναι μαμά, καριέρα στο εξωτερικό η κόρη σου. Την άλλη φορά που θα βρεις τόσο φτηνό σουπερμάρκετ να πάρεις κανένα κουτάκι που να' χει ξεβαφτικό μνήμης. Σε ικετεύω μαμά. Τότε δεν θα χρειάζομαι κανένα αεροπλάνο για να ταξιδέψω.

Σήμερα αγαπάω όλο τον κόσμο.
Χτες κανέναν εκτός απο σένα.

Ξύπνα...
Ξέρω τί όνειρο θα δω...
ο,τι χρειάζομαι κι ονειρεύομαι στ' αλήθεια...
βόλτες με το κόκκινο μας ελικόπτερο, μπλαμπλαμπλαμπλα, εμάς με τα ρούχα της αλήθειας μας και sur le fil στο repeat...