000

ΕτσιΕίμαιΜέσαΜουΘαΣτείλειςΤίποταΕπιτέλους;;;

747

Για κάθε λέξη που δε σου ' χω πει υπάρχει ένας τρόπος να σε κοιτάζω. Φοβάμαι γιατί δε θέλω να αρρωστήσει η ζωή μου απο τη συχνή γρίπη "δενπειράζει". Αναρωτιέμαι πάλι για μερικά νοήματα. Ψάχνω με τα νύχια να βρω τι σημαίνει σεχρειάζομαι. Θυμάμαι πως δεν έχω ξεστομίσει ΠΟΤΕ αυτές τις δυο λέξεις μαζί. Οι άνθρωποι που ερωτεύονται τόπους μπορούν να ερωτευτούν και ανθρώπους; Μην αναρωτιέσαι μαμά γιατί τελείωσε τόσο γρήγορα η απόψυξη, οι καύλες μας εδω μέσα τα καίνε όλα. Χαίρομαι που δεν έχω ανάγκη να πάω πουθενά. Η θάλασσα και το βουνό κι οι πόλεις και τα νησιά και τ' αεροπλάνα μέσα στο σπίτι μας όλα. Σεξ το μεσημέρι κι όλοι οι άνθρωποι που τραβάνε όμορφες φωτογραφίες έχουν όμορφα μάτια κι οι δύσκολοι άνθρωποι δυσκολεύονται πιο πολύ απ' όλους. Τελευταία δυσκολεύομαι κι εγώ να ζήσω ανάμεσα στον κόσμο, άν έζησα ποτέ. Κάνουμε βόλτες και να εδώ πόνεσα, εδώ είδα έναν ποντικό, εδώ έφτυσα ένα κουκούτσι κι εδώ κατάπια ένα άλλο που δεν πρόλαβα να το φτύσω. Βάζω και βγάζω μαλλιά κι υποσχέσου μου πως δεν θα σου αρέσει ποτέ η λέξη "αυτονόητο". Είναι η πιο αυτοΑνόητη λέξη που ξέρω. Θέλω να σου ξεβιδώσω τον δεξιό ώμο να σου βιδώσω καινούργιο χωρίς μάρκα παπουτσιών επάνω. Ύστερα τον φιλάω και αρχίζει να μου μοιάζει και δε θα γινόταν αλλιώς και καλά που έχω μικρά πόδια και χωράνε μαζί με τα δικά σου στην κίτρινη λεκάνη. Η ύπαρξή σου μου αφαιρέι τη σκοτεινιά μου όπως η χλωρίνη τους λεκέδες στους τοίχους. Εξαφανίζονται αλλά αύτός που έζησε για χρόνια δίπλα στον τοίχο ξέρει πως ήταν εκεί κι ακόμη κι όταν δεν υπάρχει εξακολουθεί να τον βλέπει. Έτσι κι εγώ ξέρω τον φόβο, έχει ποτίσει μέσα μου. Πίνω τον καφέ που μου έφτιαξες πριν τέσσερις ώρες. Σκέφτομαι αστείες λέξεις αλλά δεν θα τις θυμάμαι όταν ξυπνήσεις. Μου 'ρθε τώρα να πω τί κρίμα μα δεν το λέω. Κοιτάζω τις παλιές σου φωτογραφίες και ναι είμαι σίγουρη είχες άλλα χέρια, ε πες μου για μένα άλλαξες; Πήρες καινούργια; Απο πού; Έχει και πόδια; Θέλεις να πάμε να πάρουμε για μένα; Και κείνο το βογγητό την πρώτη στιγμή που μου τον χώνεις πώς το κάνεις πάντα ίδιο και πάντα είναι διαφορετικό από τα επόμενα; Πρέπει να φύγω να τρέξω λίγο τις ώρες που θα αποχωριστούμε. Να φέρω τη νύχτα με το ζόρι να κάτσουμε σε ορθή γωνία να σκεφτούμε τί δεν έχουμε μάθει ακόμα να κάνουμε μαζί. Ευτυχώς που δε σου μοιάζω στο περπάτημα. Θα πήγαινα όπου πας...

226080

Το μόνο ψέμα που μπορώ να σου πω είναι πως δεν έβαλα κολοκύθι στα μπιφτέκια ενώ έβαλα για να μη μου μυρίζει το κρέας. Έχω δικαίωμα να νιώσω μόνη όταν είμαι μαζί σου; Μη θυμώνεις, δεν έχω συνηθίσει να μη νιώθω έτσι. Σιγά-σιγά ναι; Σκέφτομαι εκείνον τον πρώτο άνθρωπο που ένιωσε έρωτα. Πώς ήταν; Είχε να το μοιραστεί με κάποιον; Ήξερε πώς να το ονομάσει; Σίγουρα όχι. Η λέξη είμαι σίγουρη θα ανακαλύφθηκε πολύ μετά το συναίσθημα. Πώς το έλεγαν μέχρι τότε; Θέλω να μάθω εκείνη τη λέξη. Μήπως δεν το ονόμαζαν καθόλου; Μήπως ήταν μια κίνηση του χεριού; Του ματιού; Των χειλιών; Πες μου σε παρακαλώ. Πες μου έχεις ξαναγράψει ερωτικά λόγια σαν αυτά που μου γράφεις; Ξαναυπήρξες τόσο ποιητής; Έχεις χαρίσει ποτέ ξανά ροκανίδια; Σου'χουν πει ψέματα πως τα μπιφτέκια έχουν σκέτο κρέας; Ξέρεις οτι σε διακόσιακάτιλεπτά θα ταξιδευόυμε μαζί για κει που θα με μάθεις; Θα με δεις για πρώτη φορά στον φυσικό μου χώρο, δίπλα σε ό,τι αγάπησα πιο πολύ; Έλα ας μιλήσουμε για κείνον που πρωτοερωτεύτηκε, που έγραψε λόγια αγάπης. Και το συναίσθημα; Ο έρωτας πώς ένιωσε που κάποιος τον ανακάλυψε; Γιατί ο έρωτας είναι γένους αρσενικού και η αγάπη γένους θηλυκού; Όλα τα ρήματα που δηλώνουν λαχτάρα θα 'πρεπε να είναι παθητικά, γιατί δεν είναι; Πόσο λάθος μπορεί να είναι η γραμματική; Το γαμήσι γιατί είναι ουδέτερο και το χύνω γιατί είναι ενεργητικό; Έλα ας κάνουμε πως είσαι εσύ εκείνος που για πρώτη φορά ένιωσε έρωτα χωρίς να ξέρει πως λέγεται έτσι; Τί θα κανες; Θα κλεινόσουν όλη μέρα στο σπίτι και θα έψαχνες όνομα; Πώς θα το ονόμαζες; Μήπως θα'βγαινες στους δρόμους να βρεις κάτι που ταιριάζει στο πώς ανατριχιάζεις; Όταν σου είπα το όνομά μου γιατί δεν έκλαψες; Όταν με φίλησες γιατί δεν ανατιναχτήκαμε; Όταν με γαμάς γιατί δεν σβήνει ο ήλιος; Γιατί δεν καταστρέφεται ο πλανήτης; Μεγάλωσα και ξέρω πιό καλά από ποτέ πως το γήινο είναι το πιο μεταφυσικό και μαγικό απ'ολα τα παραμύθια. Γάμησε όλες τις ερωτήσεις. Απάντησε μόνο σε μια ερώτηση. Γιατί δεν είσαι εδώ τώρα;;;

651152024

Διορθώνεται;Μπαλώνεται;ΜεΣυγχωρείς;Σεσυγχωρώ;

1521

Κοιτάζω έναν καθρέφτη και με βλέπω σε κομμάτια. Αντί για μύτη βλέπω ένα κομμάτι από το ασπρόμαυρο φουστάνι κι αντί για στόμα το άδειο κουτί με τα depon κι αντί για φρύδια ένα χάρτη, και παρόλο που δε φαίνομαι ολόκληρη, εκεί μέσα στα άπειρα κολλημένα χαρτάκια κι αντικείμενα είμαι πιο ολοκληρωμένη από ποτέ και είχες δίκιο με το καινούργιο φάρμακο ούτε μια κατσαρίδα δεν υπάρχει στο σπίτι. Οι πόνοι εναλλάσσονται, νεφρό, κοιλιά, γόνατο, κεφάλι, γόνατο, νεφρό, κεφάλι, κοιλιά. Κάνουν και συνδυασμούς σαν προχτές το βράδυ που ήταν κοιλιά- νεφρό και το πρωί που ξυπνησα ήταν κεφάλι- γόνατο. Αυτή τη φορά δεν μπορώ να τους δώσω σημασία. Η Ζαΐρα τρέμει στα πόδια μου κάθε που αστράφτει λες και ξέρει τί θα επακολουθήσει. Γαβγίζει απ' τη χαρά της όταν έρχεσαι και ζηλεύω που δεν ξέρω με ποιό τρόπο να δείξω κι εγώ τόση χαρά. Μήπως αν χωρούσα μέσα στο αερόστατο που κρέμεται στην κορομηλιά θα καταλάβαινες πώς νιώθω όταν σε περιμένω; Μήπως αν όταν έβραζα μακαρόνια τα έδενα όλα μεταξύ τους θα καταλάβαινες καλύτερα; Σε θέλω τόσο πολύ που στο τέλος μπορεί και να μη σε θέλω. Όπως όταν πεινάς τόσο που δεν περιγράφεται που στο τέλος νιώθεις να μην πεινάς. Καμιά φορά και μόνο η επιθυμία σου για κάποιον τελικά σου αρκεί. Τον θέλεις είτε τον έχεις είτε όχι κι αυτό σε κάνει τόσο δικό του. Κι εγώ είμαι τόσο απελπιστικά δικιά σου που θα μπορούσα να πληρώσω το πιο ακριβό εισητήριο να σε δω να στρίβεις τσιγάρο. Σου'χω πει είναι η αγαπημένη μου παράσταση. Σε πενηντατρία λεπτά θα γυρνάς το κλειδί κι εγώ φοβάμαι μη δεν προλάβω να κρεμάσω το σπίτι, μη δεν προλάβω να συμμαζέψω τη λαχτάρα μου να σε δω και ξεχειλίσει και φρακάρει η πόρτα και δεν μπορείς να μπεις. Σκέφτομαι όλους εκείνους που σε αγάπησαν πριν από μένα. Δεν μπορώ να καταλήξω αν τους αγαπώ ή αν τους μισώ. Σκέφτομαι όλους εκείνους που τυχαία σε αγγίζουν στο δρόμο και τους μισώ. Σκέφτομαι εκείνους που αγαπάς και τους αγαπώ. Σκέφτομαι όλους εκείνους που αγαπώ και θέλω ν'αγαπήσεις κι εσύ. Λατρέυω την εκ των προτέρων αγάπη. Αγαπώ κάποιον γιατί τον αγαπάς. Σ'αγαπάει κάποιος που αγαπάω γιατί σ'αγαπάω. Εκείνους που σε πλήγωσαν τους ευχαριστώ που σε προετοίμασαν για μένα. Μας χωρίζουν εννέα μήνες. Με κυοφόρησες χωρίς να το ξέρεις. Ποτέ δεν είχα ζήσει σε τόσο φως αλήθειας. Δεν τα 'χα καταφέρει πριν απο σένα. Κι όταν σε χύνω κι επανέρχομαι στην πραγματικότητα είναι σα να'χω πέσει από τον ανεμιστήρα και σπάω το κεφάλι μου να καταλάβει. Μα είμαι σίγουρη πως πάνω στον ανεμιστήρα με γάμησες. Κι ο αφυγραντήρας γεμίζει κάθε μέρα πιό πολύ νερό κι είναι σα να γεμίζει απο την υγρασία μας. Το σπίτι έχει υγρασία απο μας. Όσο μονωτικό και να βάλουμε η ζημιά γίνεται απο μέσα. Η μαμά βγάζει κάτι φωτογραφίες της κακιάς ώρας. Από τη βιασύνη της κόβει κεφάλια, χέρια. Κάνει τέχνη καμιά φορά χωρίς να το ξέρει. Άλλες φορές κάνει εκτρώματα αλλά έτσι πρέπει να'ναι οι πραγματικοί καλλιτέχνες. Του ύψους και του βάθους. Ή μόνο του βάθους. Το σίγουρο είναι πως δεν είναι μόνο του ύψους. Για τη μαμά αγάπη είναι σου σιδερώνω τα ρούχα, η μάμά ποτέ δεν εκφράζει την αγάπη με λόγια. Δεν ξέρει και δεν τη νοιάζει κι όσοι αγαπάνε μάλλον δεν ξέρουν να συλλαβίζουν αγάπες. Θα 'θελα να σβήσω ο,τι δε μ'αρέσει με μια γόμα κι ύστερα να φυσήξω τ'απομεινάρια και να τινάξω το χαρτί όπως έκανα παλιά όταν έκανα ορθογραφικό λάθος. Την ένταση και την κούραση της μαμάς, τους πόνους και την κατάθλιψη του μπαμπά. Κι ύστερα ένα φουυυυυυυ και τέλος. Ύστερα μόνο να τους βλέπω να πετάνε. Να σηκώνονται με το ελικοφόρο απο το διάδρομο κι απλά να ξέρω πως είναι εκεί μέσα και πάνε στο ωραία και στο ήσυχα και στο περνάμε καλά. Σε τριανταπέντε λεπτά θα μου λείπες λιγότερο. Είμαι χαρούμενη και μόνο που ξέρω πως το βράδυ θα'ναι πάλι δικό μας και θα σου λέω ιστορίες για τον αδερφό μου τον πιλότο, θα σου κάνω πώς μιλάει η αδερφή μου όταν είναι άρρωστη, θα κάνουμε τις γνωστές διαδρομές στο σπίτι σα να γυρίζουμε τον κόσμο. Και να σου πω..Το πρωί πώς έφυγες χωρίς να σου φτιάξω τα μαλλιά; Πόσο όμορφος θα γυρίσεις; Τρίβω όλη μέρα την κοιλιά μου να μοιάζει πιο αναγεννησιακή όταν έρθεις. Την κοκκίνησα έλα να δεις. Ωχ μείνανε εικοσιεννιά λεπτά. Πάω να μεταμορφωθώ σε "τικαλαπουπερασεγρηγοραηωρακαιηρθεςκαιθασεφιλησωεπιτελους" και να βγάλω το κλειδί από μέσα. Σήμερα θά κάνω πως δεν κοιμάμαι...


Ωχ ψέμματα, μόλις βρήκα μια κατσαρίδα...

131,,,

Μ' αρέσουν τα τσιγάρα που το φίλτρο είναι άσπρο κι όχι καφέ. Μ'αρέσει που ο έρωτας είναι τόσο καθαρός που θολώνει όλα τα γύρω-γύρω. Μ' αρέσει η λέξη συγυρίζω και απο σήμερα θα τη χρησιμοποιώ πιο πολύ. Εκείνη αγαπούσε και μισούσε τις λέξεις και δεν ήξερε που ακριβώς ταιριάζει η καθεμία. Εκείνος ποιητής ολικής αλέσεως. Είναι ερωτευμένοι κι εκείνη ανακατεύει μουστάρδα και κέτσαπ με τα χέρια. Κατουράει πίσω από την πλάτη του πάνω από μια θάλασσα κι ακούγεται σσσσσσσσσσ κι εκείνος κατουράει λίγο μετά πάνω στα χόρτα αθόρυβα όπως αθόρυβα την αγαπάει κι εκείνη δε θέλει φασαρίες και λόγια και ποιός τα γαμάει τα λόγια αφού τα λόγια είναι για κείνους που δεν αντέχουν να νιώσουν. Κάνουν βραδυνές βόλτες και σβήνουν τα φώτα με χαρτόνια. Χωράνε σε μια άβολη καρέκλα για ώρες και θέλουν να γαμηθούν εκεί πάνω αλλα ποτέ δεν το κάνουν, τα κρεβάτια κερδίζουν. Της κολλάει αυτοκόλλητα αγάπης πάνω στο πορτατίφ ( καλή λέξη κι αυτή θα τη λέω που και που). Κι εγώ; Εγώ είχα πάντα πόρτες ανοιχτές για ανθρώπους που δε φοβούνται. Υπομονή δεν έχω όμως και η ζωή μου είναι πολύ πιο φαντασία απο των παραμυθιών. Θυμάμαι ένα σάββατο απόγευμα να έχω τους δυο πιο αγαπημένους μου ανθρώπους σε εναν καναπέ. Να θέλω να τους πιάσω και να τους φιλήσω. Τους ρώτησα αν με αγαπάνε και με κοροϊδεύανε. Η μαμά ήρθε να φτιάξουμε τις ντουλάπες και τα συρτάρια. Με αγαπάει όταν πετάω και συγυρίζω ( ααα την χρησιμοποίησα τη λέξη). Μαμά, μαμάκα μου είσαι χαρούμενη που πετάξαμε μια τεράστια σακούλα; Αγαπάω εναν άνθρωπο σημαίνει οτι βγάζω ένα σπυρί εκεί που έχει κι αυτός; Εκείνη αγοραζει κόκκινα τσιγάρα κι εκείνος άσπρα. Τα καπνίζουν και τα δύο και σε μερικές μέρες εκείνος θα τροχίσει το κλειδί του πάνω στην πόρτα της. Φοράει μια μπλε πυτζάμα μέσα στο σπίτι κι εκείνη μια μαύρη τουαλέτα. Πίνουν δυο κουβαδάκια καφέ την ημέρα και τρώνε μαρμελάδα βατόμουρο. Φτιάχνουν χρώματα Νο15 και μετα 20 και μετα 21. Το βράδυ όταν επιστρέφουν προσέχουν μη πατήσουν τους γυμνοσάλιαγκες της αυλης. Του υπόσχεται πως για κείνον και μόνο θα φοράει τη μάλλινη ζακέτα όλο τον Αύγουστο κι εκείνος πως δεν θα κουρέψει τα μαλλιά του. Το βράδυ του ξεβιδώνει προσεκτικά το μπροστινό του δόντι αυτό που της κόβει τα χείλια κι εκείνος στέλνει σπόρους στις ρίζες των μαλλιών της με το ροχαλητό του. Της λέει πως ζηλεύει τον Σπύρο και κείνη ζηλέυει τη Ματίνα, τη Γιάννα και την αδερφή του Πίνη. Όταν τους τελειώνουν τα κεριά ανάβουν τα μήλα και τις μπανάνες. Ααα μια φορά άναψαν ένα μικρό ξινόμηλο. Τον στέλνει στην αποθήκη να της φέρει κρεμμύδια να μαγειρέψει κορν-φλέικς. Σχεδιάζουν καλοκαιρινά ταξίδια που θα πραγματοποιήσουν το χειμώνα. Γράφουν σ' αγαπάω με το αριστερό χέρι κι αγοράζουν λαχεία του '62. Αν κερδίσουν θα αγοράσουν πεντεχιλιαδεςδυοδισσεκατομμύριατριακόσσιασαρανταεξιχίλια ζευγαρια κάλτσες που κάνουν 14 ευρώ το ένα. Αν δεν κερδίσουν θα έχουν ήδη κερδίσει βόλτες ξυπόλητοι με έκζεμα (βλακεία λέξη) στις πατούσες. Αν υποψιαστώ πως η ζωή που περιγράφω είναι δική μου, τότε πάω να φέρω ένα καλαμάκι γιατί δίψασα. Σήμερα λέω να πιω όλους τους ωκεανούς. Αν ξυπνήσω και σιγουρευτώ μετά θ'αρχίσω να τρώω ηφαίστεια.

2515

Φοβάμαι μην έρθει μια τεράστια κουβέρτα και με σκεπάσει και δεν καταλάβω οτι πέρασε το καλοκαίρι χωρίς να ζεσταθώ. Φοβαμαι μην λιώσουν τα χιόνια εκεί που κατούρησες και φυτρώσει δέντρο. Φοβάμαι μήπως τις Παρασκευές 12 και 12.05 πάψουν οι δυο πτήσεις που μας φέρνουν πιο κοντά. Φοβάμαι μήπως τώρα που άλλαξα το λάμδα αλλάξω κι εγώ. Φοβάμαι μην αρχίσω να αφήνω τα μαλλιά μου κάτω. Φοβάμαι μην αρχίσω να χορεύω και σου μάθω και σένα. Φοβάμαι μην ο ποιητής κουραστεί να βγάζει χαρτάκια μέσα από το μυαλό του που μοιάζει με καπέλο. Φοβάμαι μήπως οι άνθρωποι αντίγραφα μας κατασπαράξουν. Φοβάμαι όλους εκείνους που δεν έγιναν ποτέ μια γλώσσα να γλείψουν μέχρι να καούν. Φοβάμαι μην ο Χοσέ σταματήσει να μου κάνει μασαζ με το φυσικό λιπαντικό που εκκρίνει το σώμα μου. Φοβάμαι μην η πεταλούδα αλλάξει γνώμη για το γάμο και δε μας καλέσει. Φοβάμαι μη δε βρούμε τα ίδια παπούτσια με δέκα νούμερα διαφορά. Φοβάμαι μην η μαμά σταματήσει να σκέφτεται να αγοράσει σοκολατάκια με καρύδα, φοβάμαι μη δε μου πετύχει ο πρωινός καφές. Φοβάμαι μη σταματήσουν να σ' αρέσουν οι τουαλέτες μου. Φοβάμαι μη σταματήσω να φοβάμαι οταν το πρωί πλησιάζεις κοντά στο κεφάλι μου. Φοβάμαι μην αρχίσω να χύνω αθόρυβα ,με τσιγγουνιά. Φοβάμαι μην τελειώσουν οι γκρι κάρτες του μπαμπά μου, και μην ξεφουσκώσει η κοιλιά σου. Φοβάμαι μη σταματήσω να φοβάμαι και πιο πολύ φοβάμαι μη φερθώ ποτέ σα φοβισμένη.

2151

ΠιοΠολύΦοβάμαιΜηΣταματήσειςΝαΚάνειςορθογραφικάΛάθη.

5121

ΝαΣουΠωΕγώΤίΦοβάμαι;ΟτιΜιαΝύχτα ΘαΜπορείςΝαΚοιμηθείςΧωρίςΝαΑκούσειςΤηΦωνήΜου.
ΈκλεψαΕνανΜωβΑναπτήραΝαΤονΈχουμεΤηνΠαρασκευή.
ΦοβάμαιΜηνΠονέσουνΤαΔάχτυλαΤουSatie
ΚαιΔενΜπορείΝαΠαίζειΕνώΚοιμόμαστε.
ΦοβάμαιΜηνΗΠεταλούδαΔενΒρειΝυφικόΝαΠαντρευτεί
ΦοβάμαιΜηνΚανέναΣάββατοΑπόγευμαΔεΝυστάζω...

159624

Την Παρασκευή βγήκε να πάρει ψωμί και γάλα. Τελικά πήρε και μια μερέντα γιατί η παλιά τελείωνε. Κάθε φορά που φεύγει οι τοίχοι γεμίζουν μικρά χαρτάκια. Δεν είναι άνθρωπος. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. Ξεφύτρωσε από ένα παραμύθι με μαγικά πλάσματα. Δεν ξέρει να χαϊδεύει. Όταν μ'ακουμπάει μου αλλάζει το δέρμα. Δεν ξέρει να φιλάει. Αποκλείεται να είναι φιλί αυτό που κάνουμε. Δεν έχει μάτια. Έχει δυο φωλιές που με χωράνε. Δεν έχει κοιλιά. Έχει μια υφήλιο από μαργαρίτες. Δεν έχει δέρμα. Έχει λιβάδια από χρωματιστές παπαρούνες. Φοράει το χέρι μου στο δάχτυλό του και το λαιμό μου στο χέρι του και όλο μου το σώμα στο λαιμό του. Υπάρχει στο σπίτι μου όπως το αλάτι στη θάλασσα. Ζούμε μαζί με χίλια άλλα μικροσκοπικά πλάσματα τεραστίων διαστάσεων. Στριφογυρίζει το κρασί πάνω στο χέρι του και πετάει το νερό στον ουρανό. Ύστερα το αφήνει να σκάσει στο έδαφος. Τρώει παγωτό την ώρα που βάζει το χέρι του μέσα στο παντελόνι μου. Χύνει πλανήτες στην κοιλιά μου και γαλαξίες στο πρόσωπό μου. Χύνω λάβα και μαγικό ζωμό μέσα του κι αμέσως τον βλέπω να φωσφορίζει. Κάθε Σάββατο μεσημέρι μεταφερόμαστε σε άλλο γαλαξία και κόβουμε φαγητά που φυτρώνουν εκεί. Γυρίζουμε στο σπίτι και τα μαγειρεύουμε. Εκείνος βάζει το λάδι, εγώ τον δένω σε μια καρέκλα που δεν μεταφέρεται. Είναι βιδωμένη στο πάτωμα. Αγαπάμε και μισούμε ένα στρογγυλό ασημένιο πλανήτη που μας έλκει και μας απωθεί. Νικήσαμε όλες τις μέρες της βδομάδας αλλά ξεχωριστά. Τώρα θα τις νικήσουμε όλες μαζί με τη σειρά. ΔευτέραΤρίτηΤετάρτηΠέμπτηΠαρασκαυήΣάββατοΚυριακήΔευτέραΤρίτη. Φιλάει ανάποδα κι εγώ το καταλαβαίνω. Πηγαίνουμε μαζί στο νηπιαγωγείο. Κάνουμε τις πρώτες ζωγραφιές μας. Ξηλώνουμε τις λέξεις από τα νοήματά τους και τις ράβουμε στα δικά μας. Γαμιόμαστε 4G και αγκαλιαζόμαστε USB. Γεννήθηκε την ώρα που η μαμά μου είχε οργασμό. Ο αγκώνας του φυτρώνει κάθε διακόσσιαχιλιάδεςτρισσεκατομμύριασαραντατέσσεραχίλια χρόνια στο πιό σπάνιο μέρος που μάλλον δεν υπάρχει. Η φωνή του είναι αφροδισιακή κι ο τρόπος που καπνίζει σκοτώνει όλους τους καρκίνους. Είναι ημικύκλιος και τον ζηλεύει η ανατολή. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Εϊναι δικός μου. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Είμαι δική του. ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Είμαστε πλανήτης. Όποιος δε με πιστεύει με κάνει χαρούμενη. Δεν έχω αλλα λόγ.......